- Oferta
Terapia uzależnień chemicznych
jest formą pomocy skierowaną do osób, które doświadczają trudności związanych z używaniem alkoholu, leków lub innych substancji psychoaktywnych. Zgłaszają się po nią zarówno osoby, które mają świadomość uzależnienia, jak i te, które zauważają, że używanie substancji zaczyna wymykać się spod kontroli, przynosi szkody w życiu osobistym, zdrowiu lub relacjach.
Uzależnienie nie jest wyłącznie problemem „braku silnej woli”. Często jest ono sposobem radzenia sobie z nadmiernym stresem, trudnymi emocjami, doświadczeniem traumy, poczuciem pustki lub brakiem regulacji emocjonalnej. W terapii ważne jest zrozumienie, jaką funkcję pełniła substancja w życiu danej osoby, a nie tylko skupianie się na samym objawie.
Na czym polega terapia?
Terapia uzależnień chemicznych polega na pracy nad:
- rozpoznaniem mechanizmów uzależnienia i momentów utraty kontroli,
- odbudowywaniem zdolności regulowania emocji bez sięgania po substancję,
- rozumieniem związków pomiędzy używaniem substancji a stresem, relacjami, historią życia lub doświadczeniami traumatycznymi,
- wzmacnianiem motywacji do zmiany i odpowiedzialności za własne decyzje,
- budowaniem alternatywnych, bezpiecznych sposobów radzenia sobie.
W zależności od sytuacji terapia może koncentrować się na utrzymaniu abstynencji lub na ograniczaniu zachowań związanych z używaniem substancji, jeśli taki cel jest na danym etapie realny i uzgodniony.
Jak pracuję z uzależnieniem?
W swojej pracy łączę doświadczenie terapeuty uzależnień z podejściem integracyjnym. Oznacza to, że oprócz klasycznej pracy nad mechanizmami uzależnienia uwzględniam także:
- regulację układu nerwowego,
- wpływ traumy i przewlekłego stresu,
- trudności w relacjach i zaburzenia więzi,
- poczucie sensu, wartości i kierunku w życiu.
Pracujemy w tempie dostosowanym do możliwości osoby uczestniczącej w terapii. Zmiana nie polega na presji ani kontroli, lecz na stopniowym odzyskiwaniu wpływu i zdolności wyboru.
Dla kogo jest ta forma terapii?
Terapia uzależnień chemicznych jest skierowana do:
- osób uzależnionych od alkoholu, leków lub innych substancji psychoaktywnych,
- osób, które nadużywają substancji i zauważają związane z tym szkody,
- osób po zakończonym leczeniu stacjonarnym lub detoksykacji,
- osób z nawrotami picia lub używania substancji,
- osób, u których uzależnienie współwystępuje z depresją, lękiem, traumą lub trudnościami relacyjnymi.
Terapia a bezpieczeństwo
W przypadku uzależnień szczególną wagę przykładam do kwestii bezpieczeństwa – zarówno psychicznego, jak i fizycznego. Jeśli sytuacja tego wymaga, terapia indywidualna może być uzupełniona o inne formy pomocy (np. konsultację psychiatryczną, leczenie stacjonarne, grupy wsparcia).
Warunkiem odbycia sesji terapeutycznej jest utrzymywania abstynencji od substancji.
W przypadku pozostawania pod wpływem alkoholu, leków lub innych substancji psychoaktywnych spotkanie nie może się odbyć, ponieważ uniemożliwia to bezpieczną i efektywną pracę terapeutyczną.
Terapia uzależnień behawioralnych
jest formą pomocy skierowaną do osób, które doświadczają trudności związanych z powtarzalnymi zachowaniami, nad którymi tracą kontrolę, mimo że przynoszą one szkody w życiu osobistym, zawodowym, zdrowotnym lub relacyjnym.
Do terapii zgłaszają się zarówno osoby, które rozpoznają u siebie uzależnienie, jak i te, które zauważają, że określone zachowania zaczynają dominować w ich życiu, pochłaniają coraz więcej czasu i energii, a próby ograniczenia lub zaprzestania kończą się niepowodzeniem.
Uzależnienia behawioralne mogą dotyczyć m.in.:
- hazardu,
- korzystania z internetu i mediów społecznościowych,
- gier komputerowych,
- pornografii i zachowań seksualnych,
- pracy (pracoholizm),
- jedzenia (kompulsywne objadanie się),
- zakupów lub innych zachowań kompulsywnych.
Jak rozumiane jest uzależnienie behawioralne?
Uzależnienie behawioralne nie jest wyłącznie problemem „braku kontroli” czy „słabej woli”. Bardzo często jest ono sposobem regulowania emocji, radzenia sobie z napięciem, samotnością, stresem, poczuciem pustki lub trudnymi doświadczeniami z przeszłości.
W terapii istotne jest zrozumienie:
- jaką funkcję pełniło dane zachowanie (np. ukojenie, oderwanie, poczucie kontroli),
- w jakich sytuacjach się pojawiało,
- co utrudnia jego ograniczenie lub zaprzestanie.
Dopiero na tej podstawie możliwa jest realna i trwała zmiana.
Na czym polega terapia uzależnień behawioralnych?
Terapia polega na pracy nad:
- rozpoznawaniem mechanizmów uzależnienia i momentów utraty kontroli,
- zwiększaniem świadomości impulsów, napięcia i emocji poprzedzających zachowanie,
- odbudowywaniem zdolności regulowania emocji bez sięgania po nawykowe zachowanie,
- rozumieniem związków między uzależnieniem a stresem, relacjami, historią życia lub doświadczeniami traumatycznymi,
- wzmacnianiem motywacji do zmiany i odpowiedzialności za własne decyzje,
- budowaniem alternatywnych, bezpiecznych sposobów radzenia sobie.
W zależności od sytuacji i etapu procesu, terapia może koncentrować się na:
- całkowitym zaprzestaniu zachowania,
- lub ograniczaniu jego intensywności i częstotliwości, jeśli taki cel jest na danym etapie realny i wspólnie uzgodniony.
Jak pracuję z uzależnieniami behawioralnymi?
W swojej pracy łączę doświadczenie terapeuty uzależnień z podejściem integracyjnym. Oznacza to, że oprócz klasycznej pracy nad mechanizmami uzależnienia uwzględniam także:
- regulację układu nerwowego i reakcje stresowe,
- wpływ traumy i przewlekłego napięcia,
- trudności w relacjach i zaburzenia więzi,
- poczucie sensu, wartości i kierunku w życiu,
- rolę wstydu, poczucia winy i nadmiernej kontroli.
Pracujemy w tempie dostosowanym do możliwości osoby uczestniczącej w terapii. Zmiana nie opiera się na presji ani kontroli, lecz na stopniowym odzyskiwaniu wpływu, sprawczości i zdolności wyboru.
Dla kogo jest ta forma terapii?
Terapia uzależnień behawioralnych jest skierowana do:
- osób, które zauważają u siebie utratę kontroli nad określonym zachowaniem,
- osób doświadczających szkód w relacjach, zdrowiu lub pracy,
- osób z nawrotami zachowań nałogowych,
- osób, u których uzależnienie współwystępuje z lękiem, depresją, traumą lub trudnościami relacyjnymi,
- osób, które próbowały samodzielnie ograniczyć zachowanie, ale bez trwałego efektu.
Terapia a bezpieczeństwo
W pracy z uzależnieniami behawioralnymi szczególną wagę przykładam do bezpieczeństwa psychicznego oraz stabilności procesu terapeutycznego.
Warunkiem odbycia sesji terapeutycznej jest:
- gotowość do pracy w stanie trzeźwości psychicznej,
- niepodejmowanie w trakcie sesji zachowań uzależnieniowych (np. grania, korzystania z pornografii, robienia zakupów, korzystania z aplikacji hazardowych).
Jeśli sytuacja tego wymaga, terapia indywidualna może zostać uzupełniona o inne formy pomocy, np. konsultację psychiatryczną, grupy wsparcia lub terapię par czy rodziny.
Psychoterapia osób współuzależnionych
Czym jest współuzależnienie?
Współuzależnienie to stan, w którym życie emocjonalne i funkcjonowanie osoby w znacznym stopniu koncentruje się wokół drugiego człowieka – najczęściej osoby uzależnionej lub przeżywającej poważne trudności. Współuzależnienie nie jest chorobą, lecz adaptacją do długotrwałego stresu, chaosu i braku poczucia bezpieczeństwa w relacji.
Osoby współuzależnione często:
- nadmiernie biorą odpowiedzialność za innych,
- mają trudności z rozpoznawaniem własnych potrzeb,
- żyją w ciągłym napięciu i czujności,
- doświadczają poczucia winy, wstydu lub bezsilności,
- trwają w relacjach, które są dla nich obciążające lub raniące.
Na czym polega terapia współuzależnienia?
Psychoterapia współuzależnienia koncentruje się na:
- odzyskiwaniu kontaktu z własnymi emocjami i potrzebami,
- uczeniu się stawiania granic bez poczucia winy,
- rozpoznawaniu mechanizmów kontroli, ratowania i nadodpowiedzialności,
- odbudowywaniu poczucia wpływu i sprawczości,
- pracy z lękiem, wstydem i złością,
- stopniowym wychodzeniu z ról, które powstały w relacjach z osobą uzależnioną.
Terapia nie polega na „naprawianiu” drugiej osoby, lecz na odzyskiwaniu siebie i własnego życia.
Psychoterapia DDA – Dorosłych Dzieci Alkoholików
Kim są DDA?
DDA to osoby, które wychowywały się w rodzinach z problemem alkoholowym i w dorosłości zmagają się z konsekwencjami tego doświadczenia – nawet jeśli same nie piją alkoholu.
Typowe trudności DDA to m.in.:
- trudności w relacjach i bliskości,
- nadmierna potrzeba kontroli lub przeciwnie – poczucie chaosu,
- niskie poczucie własnej wartości,
- lęk przed odrzuceniem,
- trudności w regulacji emocji,
- skłonność do perfekcjonizmu lub autooskarżania,
- problemy psychosomatyczne.
Na czym polega terapia DDA?
Psychoterapia DDA polega na:
- rozumieniu, jak doświadczenia z dzieciństwa wpłynęły na obecne życie,
- pracy z wewnętrznym dzieckiem i doświadczeniami zaniedbania,
- rozpoznawaniu i modyfikowaniu utrwalonych schematów relacyjnych,
- odbudowywaniu poczucia bezpieczeństwa w relacji terapeutycznej,
- rozwijaniu zdrowszych sposobów regulowania emocji,
- integrowaniu trudnych doświadczeń bez ich wypierania.
Proces terapeutyczny pomaga stopniowo oddzielić przeszłość od teraźniejszości i żyć bardziej w zgodzie ze sobą.
Jak pracuję w terapii współuzależnienia, DDA?
W swojej pracy łączę doświadczenie terapeuty uzależnień z podejściem integracyjnym. Oznacza to uwzględnianie:
- historii życia i relacji,
- wpływu traumy rozwojowej,
- regulacji układu nerwowego,
- pracy z emocjami i ciałem,
- aspektów egzystencjalnych – sensu, wartości i odpowiedzialności.
Proces terapii jest dostosowany do możliwości i tempa osoby uczestniczącej w terapii. Nie chodzi o szybkie zmiany, lecz o trwałe i bezpieczne porządkowanie wewnętrznego świata.
Dla kogo jest ta forma terapii?
Psychoterapia współuzależnienia, DDA jest pomocna dla osób, które:
- czują, że żyją bardziej życiem innych niż własnym,
- doświadczają powtarzających się trudności w relacjach,
- czują chroniczne napięcie, zmęczenie lub pustkę,
- mają poczucie, że „coś z przeszłości” nadal wpływa na ich teraźniejszość,
- chcą lepiej zrozumieć siebie i odzyskać wpływ na swoje życie.
